Çocuk doktorları çok mutlu insanlardır. Ben de onlardan biriyim.

Bugüne dek bir çok görevde bulundum. Hepsini de eğlenerek ve zevk alarak yaptım. Ayrıldığım her görev sonrası, geride bıraktığım arkadaşlarıma koşarak gittim. Birlikte çalıştığım insanları çok sevdim.

Ama çocuk doktorluğunun bana verdiği coşkunun yerini hiçbiri tutmadı.

Muayene masasında çırılçıplak soyduğum bir bebeğin, gülen gözlerle bana “agu” demesinden aldığım zevk her zaman bir başka oldu.

                                  ****

Çocuk doktoru, yıllar ilerledikçe, günün her anında tatlı sürprizlerle karşılaşabilen insandır.

İlgisiz bir yerde, sokakta, asansörde, sıcak bir bakışla yanınıza bir delikanlı veya genç kız yaklaşır ve mahcup bir tavırla;

 “Efendim (veya doktor amca) beni anımsadınız mı? Ben Ahmet. Küçükken sizin hastanızdım.” der.

Bir bakarsın, yanında liseli veya üniversiteli çocuğuyla bir anne yanınıza yaklaşır, “Doktor bey, Ahmet'i hatırladınız mı?” diye yanındaki yakışıklı delikanlıyı gösterir. Ardından da, “Hani, üzerinize çiş yapan bebek…” diye açıklama yapar. Bilir ki Ahmet'i bana en iyi anımsatacak olay odur.

Sarılır öpersiniz, muayenehanenizdeki üzerinize işeyen o 4000 gramlık bebeği.

Utangaç ama sevgi dolu bir bakış atar size Ahmet. “Siz bana balon vermiştiniz” diyerek bu küçük buluşmaya mutluluk ve sıcaklık katar, teşekkür etmek ister, o gün aldığı ve hiç unutmadığı o küçük uyduruk balon için.

                                          ****

Geçenlerde Ankara'dan İzmir'e uçuyordum.

Uçakta normal anons yapılırken, çok heyecanlandığım bir şey duydum;

“Kaptan Necdet Şentürk ve ikinci pilot Baran Gülbaran….” demişti, anonsu yapan kabin amiri.

Necdet'i Hava Kuvvetlerinden tanıyordum. Baran Gülbaran'ı ise bebekliğinden.

Baran'ın babası Fethi Gülbaran, Hava Kuvvetleri Komutanlığında jet pilotuydu. Diyarbakır'da arkadaş olmuştuk. O, 8. Ana Jet Üssünde uçuyor, ben de aynı üs'te uçuş doktoru olarak görev yapıyordum.

Uçuş doktoruyla pilotlar, etle tırnak gibidirler. Ama, Fethi Gülbaran ve eşi Mebrure ile ailece çok daha yakın bir dostluk kurmuştuk. Rahmetli Müşir Koçak ile Veteriner ağabeymiz Tuncay Gündüz Saygı da bu dostluk birliğinin parçalarıydı.

Gülbaran familyasının bebekleri Baran, işte böyle bir ortamda doğmuş ve hepimizin yavrusu olmuştu.

Baran'ın hem çocuk doktoru ve hem de Suat Amcasıydım. Onunla öylesine yakın bir ilişki kurmuştum işte.

Sonra ayrı görevler ve ayrı tayin yerleri bizi birbirimizden uzaklaştırdı.

Ama bazen mektuplaşarak, bazen telefonlaşarak ve seyrek olarak da görüşerek anılarımızı taze tutmaya çalıştık.

Bu arada Fethi Hv. K. K.lığından ayrılarak önce KKTHY'da sonra da özel hava yollarında uçmaya başladı.

Baran'ın pilotluğa ilgisini biliyordum. Ama onu bir gün THY'nin pilot kabininde göreceğim aklıma gelmezdi.

                                       ****

Anonsu duyunca, kabin amiri olan hostes hanıma adımı vererek, Baran Gülbaran'a burada olduğumu söylemesini rica ettim.

Yaklaşık 7-8 yıldır görmemiştim. Bilirsiniz, büyüme döneminde 8 yıl insanı çok değiştirir.

Pilot kabinine girerken Baranı o koltukta görecek olmanın büyük heyecanı içindeydim.

Girer girmez sarıldık.

Çok yakışıklı biri vardı karşımda. Pilot giysileri içinde ve babası Fethi ile  annesi Mebrure'den aldığı mimiklerle bu yakışıklılığı çok daha zenginleşen bir delikanlı.

Bir görseniz, yakışıklı İtalyan artistler Baran'ın yanında nal toplar.

Bir çocuk doktoru, bir bebeği, muayene masasında nasıl mıncıklayarak severse, işte öylesine sevgiyle okşadım saçlarını ve yüzünü.

Fethi onu nasıl okşuyorsa, Mebrure nasıl öpüyorsa öyle okşadım ve öptüm 28 yıl öncesinin Baran bebeğini.

                                           ****

Dedim ya, çocuk doktorları çok şanslı insanlardır.

Her an, geçmişte doktorluğunu yaptığı bir yavrusunun sıcak gülüşünü bulabilir karşısında.

Her an, daha dün(!) bir balon vererek muayene veya aşı olmaya ikna ettiği bir yavrusunu büyük bir makamda oturmuş olarak görebilir.

Ve de, büyük ama çok büyük bir mutluluk duyar, gözleri dolar…

Tıpkı Baran'ı pilot koltuğunda gördüğümde benim gözlerimin dolduğu gibi.